Sąd ustalił odpowiedzialność podmiotu medycznego i przyznał rodzicom wysokie zadośćuczynienia.
Matce przyznano 200 tys. zł, a ojcu 150 tys. zł zadośćuczynienia za śmierć dziecka.
Sprawa zawiera również kilka innych bardzo ważnych tez dotyczących odpowiedzialności za błędy w opiece prenatalnej.
Nieprawidłowa diagnostyka doprowadziła do śmierci dziecka
W czasie ciąży występowały czynniki wymagające zwiększonej czujności diagnostycznej, w tym nadciśnienie ciężarnej.
Mimo tego po 20. tygodniu ciąży nie prowadzono odpowiedniej diagnostyki płodu.
Nie rozpoznano hipotrofii i bezwodzia oraz nie skierowano pacjentki do placówki o odpowiednim stopniu referencyjności.
Biegły ustalił, że przy prawidłowym postępowaniu ciąża powinna zostać rozwiązana po 35. tygodniu poprzez cesarskie cięcie.
Pozwoliłoby to uniknąć obumarcia płodu.
Dziecko zmarło w 38. tygodniu i 5. dniu ciąży wskutek niedotlenienia.
Sąd uznał, że pomiędzy nieprawidłowym prowadzeniem ciąży a śmiercią dziecka istniał adekwatny związek przyczynowy.
200 tys. zł dla matki i 150 tys. zł dla ojca
Sąd uznał, że śmierć dziecka uzasadnia przyznanie rodzicom bardzo wysokich świadczeń.
Matce przyznano 200 tys. zł zadośćuczynienia.
Ojcu przyznano 150 tys. zł.
Kwoty te miały kompensować krzywdę wynikającą z utraty dziecka, z którym rodzice wiązali już swoje plany rodzinne i przyszłość.
Sąd uwzględnił również zaawansowany etap ciąży.
Dziecko przed narodzeniem może być osobą najbliższą
Szczególnie istotne jest stanowisko dotyczące możliwości zastosowania art. 446 § 4 Kodeksu cywilnego.
Sąd przyjął, że dziecko znajdujące się na takim etapie rozwoju, że było już zdolne do życia poza organizmem matki, może być traktowane jako najbliższy członek rodziny.
Otwiera to drogę do zadośćuczynienia za jego śmierć również wtedy, gdy do zgonu dochodzi jeszcze przed narodzeniem.
To bardzo ważna teza w sprawach dotyczących późnych etapów ciąży.
Dodatkowe zadośćuczynienie za naruszenie praw pacjenta
Matce przyznano również odrębne zadośćuczynienie za naruszenie praw pacjenta.
Łącznie zostało ono określone na 30 tys. zł, przy czym wcześniej ubezpieczyciel wypłacił już 15 tys. zł.
Oznacza to, że sąd wyraźnie oddzielił dwa różne źródła krzywdy.
Jedno wynikało ze śmierci dziecka.
Drugie było związane z naruszeniem praw pacjentki podczas prowadzenia ciąży.
Takie rozdzielenie może mieć duże znaczenie przy konstruowaniu pozwów w sprawach medycznych.
Koszty pogrzebu nie są pomniejszane o zasiłek pogrzebowy
Ojcu przyznano również 5 020 zł tytułem kosztów pogrzebu.
Sąd zwrócił uwagę, że zasiłek pogrzebowy wypłacony z ubezpieczenia społecznego nie powinien być zaliczany na poczet odszkodowania z art. 446 § 1 k.c.
Są to świadczenia wynikające z różnych podstaw prawnych i pełniące odmienne funkcje.
Oznacza to, że otrzymanie zasiłku pogrzebowego nie pozbawia osoby uprawnionej możliwości dochodzenia od odpowiedzialnego podmiotu rzeczywiście poniesionych i uzasadnionych kosztów pogrzebu.
W jednej sprawie może występować kilka niezależnych roszczeń
Wyrok XXV C 1447/21 jest szczególnie ważny ze względu na konstrukcję roszczeń.
W podobnych sprawach należy analizować osobno zadośćuczynienie za śmierć dziecka, zadośćuczynienie za naruszenie praw pacjenta oraz odszkodowanie obejmujące koszty związane ze śmiercią i pogrzebem.
Nie powinno się ograniczać całej sprawy do jednego świadczenia.
Prawidłowe rozdzielenie poszczególnych podstaw odpowiedzialności może mieć bardzo duży wpływ na ostateczną wysokość należnej kompensacji.
Źródło: Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrok z 12 grudnia 2025 r., sygn. XXV C 1447/21.