Sąd Okręgowy w Sieradzu w wyroku z 14 listopada 2025 r., sygn. I C 601/24, zajął istotne stanowisko dotyczące wysokości zadośćuczynienia po śmierci osoby najbliższej oraz znaczenia upływu czasu dla oceny rozmiaru krzywdy. Sprawa dotyczyła dorosłego syna, którego ojciec zginął po potrąceniu przez samochód. Ubezpieczyciel wypłacił mu 20 tys. zł.
Sąd Okręgowy w Sieradzu w wyroku z 2 marca 2026 r., sygn. I C 466/23, rozpoznawał sprawę poszkodowanego w wypadku komunikacyjnym, który doznał między innymi pęknięcia śledziony wymagającego jej operacyjnego usunięcia. Biegli ustalili u niego 15-procentowy trwały uszczerbek na zdrowiu. Sąd przyjął, że odpowiednia łączna kwota zadośćuczynienia wynosi 52,5 tys.
Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z 7 listopada 2025 r., sygn. I C 621/23, rozpoznawał sprawę wyjątkowo poważnego błędu medycznego. Podczas radykalnej mastektomii w ciele pacjentki pozostawiono fragment materiału chirurgicznego — pas gazy o długości około 50 centymetrów. Błąd doprowadził do przewlekłego stanu zapalnego, zakażenia, konieczności kolejnych zabiegów oraz
Sąd Najwyższy w wyroku z 10 maja 2023 r., sygn. II CSKP 1672/22, przedstawił niezwykle praktyczne wskazówki dotyczące dochodzenia kosztów prywatnego leczenia, rehabilitacji, opieki osób trzecich oraz renty z tytułu zwiększonych potrzeb. Orzeczenie ma szczególne znaczenie w sporach z ubezpieczycielami, którzy próbują odmawiać zwrotu kosztów prywatnego leczenia twierdząc, że podobne
Sąd Najwyższy w wyroku z 25 marca 2026 r., sygn. II CSKP 1125/25, zajął bardzo praktyczne stanowisko dotyczące wezwania do zapłaty, propozycji ugodowej oraz momentu, od którego mogą być należne odsetki za opóźnienie. Sprawa dotyczyła pisma, w którym poszkodowana zażądała zapłaty 650 tys. zł, a jednocześnie zaproponowała ugodowe zakończenie sporu.
Sąd Najwyższy w uchwale z 7 maja 2026 r., sygn. III CZP 3/26, zajął ważne stanowisko dotyczące odpowiedzialności za wypadki na pływalniach i w obiektach rekreacji wodnej. SN uznał, że pływalnia może być przedsiębiorstwem wprawianym w ruch za pomocą sił przyrody w rozumieniu art. 435 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli
W bardzo ciężkich szkodach osobowych świadczenia wypłacane z obowiązkowego OC mogą być należne przez kilkadziesiąt lat. Problem pojawia się w sprawach dotyczących dawnych wypadków, gdy obowiązujące w chwili zdarzenia sumy gwarancyjne były nieporównywalnie niższe niż obecnie i po wielu latach wypłacania rent zaczynają się wyczerpywać. Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu
Sąd Najwyższy w wyroku z 18 czerwca 2025 r., sygn. II CSKP 136/23, zajął bardzo ważne stanowisko dotyczące przyczynienia się poszkodowanego do powstania szkody oraz wysokości zadośćuczynienia należnego dziecku po śmierci rodzica. Sprawa dotyczyła wypadku komunikacyjnego, w którym zginął pieszy. Sądy niższych instancji przyjęły jego przyczynienie do powstania szkody na
Sąd Najwyższy w wyroku z 28 sierpnia 2025 r., sygn. II CSKP 351/23, odniósł się do dwóch bardzo praktycznych zagadnień występujących w sprawach o szkody osobowe: przyczynienia się poszkodowanego do powstania szkody oraz sposobu ustalania wysokości renty z tytułu zwiększonych potrzeb. Sprawa dotyczyła kobiety, która poślizgnęła się na oblodzonym i
Sąd Najwyższy w postanowieniu z 20 stycznia 2026 r., sygn. I PSK 19/26, odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej przedsiębiorstwa w sprawie dotyczącej odpowiedzialności za poważną chorobę zawodową pracownika. Sądy niższych instancji zasądziły na rzecz poszkodowanego 280 tys. zł zadośćuczynienia oraz 6 834,60 zł odszkodowania. Sprawa wiązała się z wieloletnią ekspozycją pracownika
